جزمان، مدافع حقوق مردم
جزمان، مدافع حقوق مردم

ایلام، استانی مستعد در زمینه های مختلف کشاورزی، دامپروری، باغداری، صنایع دستی، گردشگری، طبیعت بکر، جنگلهای فراوان و هزاران مورد دیگر می باشد ولی متاسفانه هنوز هم کلمه "محرومیت" را به یدک می کشد.

جزمان: ایرج ملکی

ایلام در همه زمینه ها، زخمی است و آلام دردهای آن با اعتبارات قطره چکانی تسکین نمی یابد و نیازمند مشاورانی امین و فاقد گرایشات سیاسی است تا بتواند ضمن شناسایی نقاط ضعف و قوت آن، برای رفع مشکلات کنونی اش چاره جویی کنند.

برای این موضوع دو فرضیه وجود دارد، یکی اینکه تاکنون مسئولان استانی قدم هایی که برای مردم بر داشته اند، کافی نبوده و دومی آمار هایی که به مسئولان کشوری داده می شود همواره به دور از واقعیت است.

اگر نگاهی اجمالی به وضعیت استان داشته باشیم، از لحاظ راههای مواصلاتی اعم از زمینی، هوایی و ریلی هنوز در ردیف آخرین استان های کشور قرار گرفته است. در یک نمونه بارز آن می توان به وعده های چندین و چند ساله مسئولین ارشد کشوری و استانی رجوع کرد که در راستای احداث خط راه آهن استان ایلام، امروز و فردا را وعده می دهند ولی همچنان  این پروژه در هاله ای از ابهام  باقی مانده است.

اگر از وضعیت صنعت که به قول مسئولین حال خوشی دارد و بر مدار رونق می چرخد ، بگذریم، آمار  و ارقام از  واحد های تولیدی راکد و نیمه تعطیل و یا تعطیل شده استان را چه کنیم ، شهرک های صنعتی در شهرستانها که فقط یک تابلو خشک و خالی و با زمین های زیادی  بر جای مانده اند و خبری از صنعت و غیره نیست را چه کنیم؟!

تورم در این دیار که سرشار از منابع طبیعی و خدادادی است، بیداد می کند و ناله های دامداران و کشاورزان به فلک می رسد، پس کجاست آن همه عملکرد های دندان شکن که مسئولین در تریبون های مختلف فریاد می زنند.

وضعیت بهداشت و درمان در استان با مشکلات عدیده‌ای روبروست و حتی مردمان عادی هم برای بیماری های جزئی، ترجیح می دهند در سایر نقاط کشور و پایتخت، خود را مداوا کنند، به طور کلی این حوزه نیز حرفی برای گفتن ندارد که نمونه بارز آن شهرستانهای سیروان، ملکشاهی و بدره و یا دیگر شهرستان های استان که در آنها حتی یک مطب پزشک متخصص دیده نمی شود.

به دلیل عدم وجود کارخانجات و مراکز صنعتی، تنها منبع درآمد مردم از طریق استخدام دوایر دولتی و یا مغازه داری و کرایه کشی با اتومبیل شخصی است که در حال حاضر هیچکدام دیگر جوابگوی خرج و مخارج هنگفت زندگی روزمره نیست و یا دیگر استخدامی وجود ندارد.

بیش از ۵۰ درصد مردم استان تحت حمایت کمیته امداد، بهزیستی و دیگر نهادهای حمایتی هستند، اگر این دستگاههای حمایتی با کمک های ناچیز  نبودند، واقعا به سر مردم چه می آمد.

مسئولان به جای دادن آمارهایی نجومی، فکری به حال مردم بکنند، میزان طلاق، خودکشی و دیگر مشکلات اجتماعی به حدی رسیده است که ادامه زندگی برای برخی خانواده ها غیر ممکن شده است.

اگر نگاهی اجمالی هم به وضعیت معیشتی مردم داشته باشیم، از سخنانشان پیداست و دیگر نیازی نیست در این مورد مطلبی بیان شود.

در این استان هیچ امکاناتی برای سرگرمی و تفریح جوانان وجود ندارد و تنها سرگرمی امروزی آنان، روی آوردن به قلیان سراها  و روی آوردن به دیگر ناهنجاریهای اجتماعی و غیره می باشد که داغ خیلی از جوانان بر دل مادران و پدران و بر پیکره ی خانواده های  آنها به جای مانده است.

ایلام، مردمانی هستند که در زمان دفاع مقدس نه تنها خانه و کاشانه خود را رها نکردند بلکه مهاجر پذیر هم بودند و در پیروزی انقلاب اسلامی از انقلاب و آرمانهای نظام جانانه دفاع کردند و هم اکنون زیبنده آنها نیست در فقر مطلق زندگی کنند.

ایلامی که من می شناسمش، محل عروج ۶ هزار شهید گلگون کفن است و کوچه و خیابانهای آن هنوز بوی گلوله و باروت و شهادت می دهد، پس چرا باید مردمان این دیار شاهد این همه بی مهری از سوی مسئولان استان باشند.

پس بیائیم با هم صادق باشیم، مردم دیگر هیچ امیدی به مسئولان استانی ندارند و منتظر پیک مهربانی از سوی مسئولان سطح ملی هستند تا شاید از این طریق بتوانند آلام دردهای خود را تسکین دهند.

پایگاه خبری جزمان به عنوان نماینده افکار عمومی و مدافع حقوق مردم قصد دارد مشکلات مردم را برای دست اندرکاران استانی بازخوانی کند تا شاید فرجی شود و مشکلات آنان به شیوه های مختلف برطرف شود.

این یاداشت ادامه دارد………….

  • نویسنده : ایرج ملکی