۳۳ سال پس از آزاد سازی مهران/ هنوز با جایگاه واقعی فاصله دارد
۳۳ سال پس از آزاد سازی مهران/ هنوز با جایگاه واقعی فاصله دارد

ایرج ملکی: بار دیگر خاطره دهم تیرماه سال 65 "سالروز آزاد سازی مهران قهرمان "در جلوی چشمانم نمایان می شود، به یاد روزهای غرورآفرین 8 سال دفاع مقدس در مناطق عملیاتی مهران و چنگوله،قلاویزان و غیره نگاهی می کنم که می بینم دیگر آنهمه توپ و تانک و ادوات نظامی در این مرزها به چشم نمی خورد با قلبی گرفته به کوی و برزن نگاه می کنم نه خبری از رزمندگان هست و نه ایستگاههای صلواتی و نه کسی هست که بگوید برادر خسته نباشید،هرچه به خود قوت قلب می دهم تا شاید بتوانم در این مناطق، یاد فرزندان برومند این دیار که در زمان جنگ تحمیلی حماسه های جاودان خلق کردند،به تصویر ذهنی بکشم اما جای خالی آنها بیشتر روحم را آزار می دهد و نمی توانم آنچنان که باید و شاید آن شجاعتها را ترسیم کنم.

از اولین پیچ جاده که راه می‌افتیم به سمت مهران،دوباره همه آن خاطرات زمان جنگ تحمیلی در مناطق عملیاتی رزمندگان اسلام در مناطق چنگوله، میمک، قلاویزان، مهران، دهلران،شرهانی، نقطه ایثار و غیره تکرار می شوند. انگار نقبی می زنم به زمان و بر می گردم به سالهای نخست دهه شصت. هر چند چشم انداز  کناره جاده حالا سالهاست تغییر کرده و دیگر از آن دست اندازها و چاله های ناشی از انفجار بمب توی مسیر جاده خبری نیست اما برای من این جاده از پیچ نخست اش در خروجی ایلام به سمت صالح آباد و مهران هنوز هم نقطه ورود به تونلی است در زمان تا بر گردم به ایلام در سالهای جنگ و خاطره های تلخ و شیرین آن. به صالح آباد که نزدیک می شوم جا به جای دشت پر از تانکهای سوخته و ترکشهای ریز و درشت که چه غریبه اند با گرمای بی دریغ آفتاب و متانت کوههایش، بعثیها آن سالها دهلران و مهران را اشغال کردند و تا سه راهی جنداله آمدند که زمین گیرشان کردیم و حالا همه دنیا می دانند کارشان به کجا رسید در برابر غیرت و ایمان بسیجیهای جبهه.

مهران یاد آور سختیها و تلاشها و جانفشانیهای فرزندان قهرمان استان ایلام است که با سعه صدر و بدون چشمداشتی به خاطر حفظ نظام و انقلاب جانانه با دشمنان ایران اسلامی جنگیدند و از تجملات دنیوی گذشتند تا بتوانند درخت تنومند انقلاب اسلامی را آبیاری کنند وهم اکنون این درخت آنقدر بزرگ شده که حتی هیچ دشمنی نمی تواند به سایه آن نگاه کند، این دلاورمردیها هیچگاه در تاریخ گم نخواهد شد و برای نسلهای آینده به یادگار خواهد ماند.

مهرانی که من می شناسمش هم اکنون جای جای آن محل عروج گلگون کفنانی است که از تجملات دنیای امروزی گذشتند و جانانه در مقابل دشمنان ایستادند و شربت شهادت را نوشیدند تا مردم بتوانند با آرامش خیال در آن زندگی کنند که باید این پایمردیها در تاریخ ثبت شود تا نسل امروزی بهتر بتوانند با آرمانهای آنان آشنا شوند.

مردمان این دیار مرزی در زمان جنگ تحمیلی به عنوان مرزداران قهرمان ایران اسلامی شجاعت و دلاورمردی و مقاومت و ایثار و از خودگذشتگی را در دوران دفاع مقدس به نمایش گذاشتند و امروزه نیز در مبارزه با جنگ نرم دشمنان ایران اسلامی بعنوان پیشقراولان این عرصه قرار دارند و در همه حال نقش خود را بدرستی انجام می دهند.

ایلام خود را سربلند می داند، زیرا روایت مردمانش آنقدر غرورآفرین و بزرگ است که دنیایی را متحیر خویش ساخته و نیازی نمی بیند که بگوید کوچکترین شهید رزمنده و جوانترین فرمانده جنگ را داشته و هنوز دیوارهای شهرش مملو از عکس شهدای جنگ تحمیلی است.

مهران در زمان جنگ تحمیلی بعنوان تهدید برای استان ایلام محسوب می شد اما امروزه به برکت نظام جمهوری اسلامی به فرصتی برای مردمان این خطه در زمینه های مختلف تبدیل شده، شاید باورش برای برخی ها سخت باشد که مهران نسبت به گذشته تغییر کرده ولی هنوز با جایگاه واقعی فاصله زیادی دارد .

۱۰ تیرماه ۱۳۶۵ عملیات کربلای یک بود که مهران توسط نیروهای مسلح کشورمان بخصوص مردم همیشه در صحنه استان آزاد شد و امام راحل فرمودند “مهران را هم خدا آزاد کرد”. تاریخ، هرگز دهم تیرماه سال ۱۳۶۵ را فراموش نخواهد کرد زیرا در این روز دلاوران صحنه نبرد در یک حمله جانانه در عملیاتی به‌نام “یا ابوالفضل العباس “در جبهه‌های جنوب استان حماسه آفریدند و مهران را از اسارت دشمن  آزاد کردند. این رمز آغاز عملیاتی به وسعت دشت پرندگان خونین بالی بود که پروازشان در شب دهم تیر ماه سال ۶۵ مهران را از لوث وجود دشمن بعثی آزاد کرد.

 ارتفاعات قلاویزان، کله قندی و شهرک‌های منصورآباد، هرمزآباد، امامزاده سیدحسن (ع) هنوز هم پس از ۳۳ سال  زمان انجام این عملیات غرورآفرین، این ندای مقدس را در جای جای خود حفظ کرده‌اند.مهران، سرزمین مهر و مهربانی، دیار جانبازی و جان دادگی، مشهد شهیدان، مامن مردی و مردانگی، ماندگارترین نام در تاریخ مردم ایلام و ایران است.

مردان و زنان ایلامی در زمان جنگ تحمیلی شجاعت‌های قابل توجهی به یادگار گذاشتند و درکنار سایر نیروهای نظامی با تشکیل لشکر مردمی از مرزهای ایران اسلامی شجاعانه جنگیدند و در آن زمان نه تنها خانه و کاشانه خود را رها نکردند بلکه مهاجر پذیر هم بودند که امروزه باید به پاس آن شجاعتها به این دیار مرزی توجه ویژه شود.

  • نویسنده : ایرج ملکی