فرشاد یاسمی، مدیرکل امور عشایری استان ایلام، پس از آنکه ساختمان اداره کل در جریان حملات اخیر رژیم صهیونیستی و آمریکا آسیب جدی دید، با برپایی سیاه چادر، خدمات رسانی بی وقفه به جامعه عشایری را از زیر چادر از سر گرفت.
محمدکریم ویسی/ پایگاه خبری جزمان؛ در میان گرمای طاقت فرسای استان ایلام، جایی که دمای هوا امان ساکنان را می برد، مدیرکل امور عشایری این استان دفتر کار خود را به سیاه چادری بدون کولر و حداقل امکانات منتقل کرده است. این اقدام که به گفته خود او با هدف”لمس مشکلات عشایر” صورت گرفته، تصویری از مدیری جهادی و مردمی را به نمایش گذاشته که در ایام نوروز و فصل کوچ، خدمت رسانی را حتی برای یک لحظه تعطیل نکرد.
در این سیاه چادر ساده، جز یک میز و چند صندلی چیز دیگری به چشم نمی خورد؛ نه کولری برای گریز از گرما، نه تجهیزات رفاهی مرسوم یک اداره. یاسمی اما این شرایط را آگاهانه برگزیده تا طعم زندگی عشایری را بچشد و از نزدیک با دغدغه های آنان آشنا شود.
آشنایی عمیق او با جامعه عشایری تا جایی پیش رفته که هنگام بازدیدهای میدانی، عشایر را با نام کوچک صدا میزند؛ نشانی آشکار از حضور مستمر و ارتباطی فراتر از پشت میزنشینی. همین روحیه، دکتر “فرشاد یاسمی” را به مدیری در طراز انقلاب اسلامی بدل کرده است؛ مدیری که خدمت را نه تنها در اتاق های دربسته، بلکه در دل میدان و از زیر یک سیاه چادر معنا می کند.
در دل این سیاه چادر ساده، آنچه بیش از هر چیز جلب توجه میکند، جریان بیوقفه خدمت است. پروندههای عشایر یکی پس از دیگری بررسی میشود، درخواستها بیمعطلی پاسخ داده میشود و گرههای کوچک و بزرگ جامعه عشایری، درست در همان نقطهای باز میشود که نماد زندگی آنان است. این چادر به دفتری تبدیل شده که در آن، فاصله میان مسئول و مردم به کمترین حد ممکن رسیده و دغدغههای عشایر، بیواسطه و بدون دیوارهای تشریفاتی، شنیده میشود.
همین نزدیکی و همدلی، اعتماد متقابلی را شکل داده که ثمره آن در میدان عمل دیده میشود. عشایری که تا پیش از این شاید برای طرح یک درخواست ساده، مسیری طولانی و بروکراتیک را پیش رو داشتند، امروز خود را در برابر مدیری میبینند که نه تنها با نام کوچک آنان را میشناسد، بلکه از جزئیات زندگی و معیشت آنها نیز آگاه است. این آشنایی عمیق، حاصل گشتهای مستمر میدانی و سرکشیهای بیوقفه به مناطق ییلاقی و قشلاقی است؛ بازدیدهایی که دیگر به یک برنامه اداری تشریفاتی شبیه نیست و به بخشی از سبک مدیریت بدل شده است.
در کنار این ارتباط چهره به چهره، چرخهای خدمت رسانی عملی نیز با قدرت در حال گردش است. برنامههای بهسازی ایلراهها که شریان حیاتی کوچ عشایر به شمار میرود، با جدیت پیگیری میشود و هر هفته تیمهای فنی، مسیرهای صعبالعبور را برای تردد ایمنتر دامها و خانوادهها آماده میسازند. همچنین توزیع نهادههای دامی، تأمین آب شرب پایدار در مناطق قشلاقی و توسعه پنلهای خورشیدی برای تأمین روشنایی سیاه چادرها، از جمله اقداماتی است که بیسروصدا اما با اثربخشی بالا در حال انجام است.
نکته قابل تأمل در این میان، تداوم خدمت در شرایطی است که ساختمان اصلی اداره کل هنوز آسیبهای جدی دیده و امکان استفاده از آن وجود ندارد. با این حال، هیچ یک از برنامههای حمایتی از جامعه عشایری تعطیل نشده است. هماهنگیها برای ثبت نام وامهای کم بهره دامداری، صدور مجوزهای تردد و سوخت، و برنامه ریزی برای استقرار سامانههای سیار خدمات دامپزشکی، همگی از زیر همین چادر مدیریت و اجرایی میشود. گویی این چادر، خود به نمادی از استقامت و نگاه جهادی در برابر مشکلات تبدیل شده است.
آنچه در این میان بیش از همه ارزشمند است، الگویی از مدیریت است که در آن، عمل بر حرف و حضور بر بخشنامه پیشی میگیرد. استقرار در سیاه چادر، نقطه عزیمتی است برای بازتعریف رابطه میان دستگاه اجرایی و جامعه مولد عشایری. در روزگاری که دیوان سالاری و پشت میزنشینی به آفت برخی ادارات بدل شده، این تصویر تازه از یک مدیر در ایلام، نویدبخش گفتمانی است که در آن خدمت بیپیرایه و صادقانه، دوباره به جایگاه اصلی خود باز میگردد.
- نویسنده : محمدکریم ویسی
